Dominique Prins-König

In augustus 2018 kreeg ik te horen waar mijn vermeende stressklachten echt vandaan kwamen: ik bleek de ziekte van Parkinson te hebben. Dat ik daar relatief snel achter kwam, is te danken aan onze buurman. Hij vertelde in het voorjaar van 2018 – hij was toen 83 – dat bij hem deze ziekte was geconstateerd. Omdat wij geen idee hadden wat parkinson precies inhield, raadpleegden we Google. Daar vond ik een rijtje symptomen dat akelig precies overeenkwam met mijn eigen klachten…

Natuurlijk is het een schok om te horen dat je een chronisch-progressieve aandoening hebt, waarbij  vooralsnog geen genezing mogelijk is. Aan de andere kant: in 2016 is mijn enige en geweldige broertje Hendrik Jan overleden aan darmkanker, hij werd net geen 34. Hij leerde mij in de anderhalf jaar dat hij ziek was hoe je het leven kunt plukken, ook of misschien wel júist als de toekomst ongewis is. Dat betekent niet dat ik nooit sombere momenten heb, of dat ik nooit bang ben. Het betekent wel dat ik steeds weer bewust op zoek ga naar de lichtpuntjes in het leven. Dat lukt de ene keer makkelijker dan de andere; soms moet je echt goed zoeken. Maar uiteindelijk zijn ze er, altijd.

Dat ik als journalist, redacteur en auteur de afgelopen twintig jaar veel heb geschreven over (positieve) psychologie helpt daar ongetwijfeld bij. En ook nu schrijf ik nog steeds graag over mijn worstelingen en hoe ik daar mee omga, in de hoop zo een inspiratiebron te kunnen zijn. Want worstelingen hebben we allemaal, daarvan ben ik overtuigd. Maar inmiddels heb ik geleerd dat je, ondanks die worstelingen, ook intens kunt genieten van wat er wél kan in je leven.

Negen jaar geleden ben ik begonnen met yoga, en tijdens de roerige afgelopen jaren ontdekte ik hoe geweldig yoga is. Niet alleen om fysiek fit te blijven, maar ook om mentaal sterker te worden. Juist bij de ziekte van Parkinson biedt dit veel houvast, is mijn ervaring. Daarom ben ik vorig jaar begonnen met de opleiding tot yogadocent bij Saswitha, het oudste yoga-instituut in Nederland, én ben ik betrokken bij Yoga4Parkinson. Want hoewel ik niemand wil dwingen, vind ik wel dat zoveel mogelijk mensen moeten weten wat de mogelijkheden zijn van yoga. Dat yoga altijd kan, ook als je niet lenig bent. Dat yoga niet zweverig is, maar juist heel concreet. En dat yoga en parkinson uitstekend samen gaan.

O ja, ik ben geboren in 1969, getrouwd, moeder van twee (jong)volwassen zoons en trotse eigenaar van twee katten en een kooikerhondje.

Scroll naar top